Persephone, bemind

Het is donker om haar heupen
en ik draag slechts haar krans tot waar
ik haar niet langer volgen kan.
De dood staat in haar ogen

Ik ken niets dan de mystiek
waarmee ze haar lichaam bekleedt, niets
dan waarmee ze zich verloren geeft

aan de nacht, als wij lijf aan lijf
zondebok zijn, is zij
een kogel die de loop niet raakt

Soms zie ik mijzelf in de schaduw van haar ogen;
onthult ze meer dan ze bedekt;
Dan neemt ze het licht en laat me slapen
tot alles om haar rouwen wil.




Persephone, ontspoord

Ik trek haar sporen na;
hier was ze en hier.
Mijn vloer getuigt van haar.

Ik moet geloven in die kale plek, de voetstap
die ze achterliet toen ze vertrok
in tinten van gemis.

Al haar wegen leiden naar hetzelfde eind.
Het is een stille week, winter
voor wie verliezen moet

Het is een stille week, daarom
dwaal ik haar gangen na. Hier
was ze en hier en hier.
Stof is me dichterbij dan ooit.

Ik lees haar af.
De lucht is zwaar van haar; ademtocht
die de kou niet dicht.
Ik slik mijn woorden in, er is te veel
winter in te vinden.

Buiten bij het raam is ze een ijslaag,
een bloem die niet weet
waar ze wachten moet.


*


Ik heb je verborgen en zo
ben je onvoorstelbaar groot geworden;
als een zee die aanspoelt, net
ten noorden van de liefde.

Ik heb je verborgen en
met los herinneren behangen
van zand. En wordt je vorm weer zichtbaar
in de wijdvertakte wind tot aan de storm.
Uit lijfsbehoud ben ik tot wrak vergaan, tot
her en der verspreide lust.

Voer me maar mee op donker tij
jij, Afrika van mijn verlangen.
Ik dring nooit tot je oerwoud door, je dijen
inboorlingen wier ogen ik niet peilen kan
en vol vertalingen je creoolse mond.

Voer me maar mee, ik ben een nieuw
Samarkand, een talmende karavaan
die weet nog van ruines en van liefde en hoe
zij zich schenken aan de hoogste bieder.