Omtrek [een short short-story]


Vanuit mijn raam kan ik nog net zien dat een jongen een laatste witte lijn op de stoep verft. Hij pakt zijn kwast en pot en rent de hoek om. Druppels verf pletsen achter hem aan. Verder geen mens te zien in de hele straat, op die tekening na dan. Van de slordige witte lijnen is met enige fantasie een menselijk figuur te maken. Alsof kinderen uit de buurt een beginscène van een tv-detective naspelen. Alleen zijn ze het politielint vergeten, loopt er nergens een kereltje met regenjas en hoed aantekeningen te maken en staat er geen lijkwagen waarin de eigenaar van die witte omtrekken wordt gedragen. De praktische uitvoering van deze fantasie gaat misschien ook ietwat ver voor de kinderen uit mijn buurt. In vertwijfeling kijk ik de straat door.

Een dag later open ik wederom mijn raam en staar verbaasd naar de bewuste plek. Haast glip ik met mijn handen van de vensterbank, twee etages naar beneden. Ik ren de trap af en inspecteer de straatstenen voor mijn huis. Op zoek naar iets wat er overduidelijk niet is. De straten blijven grauw, geen resten verf te ontdekken.

Met mijn ogen dicht heb ik op die bewuste straatstenen nog lang een wit licht gezien dat een omtrekkende beweging maakte. Maar als een jaar later een dik pak sneeuw de straat bedekt, ben ik het al lang vergeten.

De dagen erna smelt de sneeuw, onder mijn raam blijft het echter langer wit dan in de rest van de straat. De temperatuur is zeker al dagen boven het vriespunt, als ik zie dat het geen sneeuw is maar verf. Ik buig voorover uit het raam en zie dat er naast de witte verf ook een plasje bloed ligt. Wat is dit? Ik twijfel aan mijn waarnemingsvermogen en hoop op de diagnose hallucinatie, als in een déjà vu een jongetje verschijnt in de straat. Bungelend aan zijn hand, een verfblik. Hij loopt recht op zijn doel af en begint de vervaagde lijnen opnieuw wit te verven. De natte witte verf vermengt zich met het bloed. Ik vraag hem wat hij aan het doen is. Hij draait zijn hoofd omhoog, kijkt me laconiek aan, draait zijn hoofd weer terug en maakt zijn rommelige Keith Haring-kunstwerk af. Het irriteert me dat hij geen antwoord geeft en ik roep nogmaals en gebaar druk met mijn armen. Hij pakt het verfblik van de straat en met zijn kwast in de hand wuift hij mij naar beneden. In verwarring gehoorzaam ik.


Eerder gepubliceerd in: de Recensent