ik weet hoe ik een huis moet bouwen. ik vermeerder
kamerhoeken. de uitkomst
is steeds een geval van 1993.

je noemde me engel en je noemde me trut.

we zitten aan tafel, je recht je aan de rug van de stoel,
precies wat ik van je verlang. ik knip
tafels aan stukken, ik demonteer een verhaal van argeloosheid.

mijn hand wijst lichtjes alles even aan, "ga je mee?".

ik verzin ons een universum en een zandkasteel. ik groepeer
vrijpostigheid.

geef me een wereld van mij.



*


je hebt me de kleuren gestolen, je blijft
maar steeds vragen naar een andere taal. je zult
in een ander paleis verblijven. een kasteel misschien
of gewoon een kantoor, een directiekamer; een ministerie
van dwaasheid.

de voren grijswit op de akker, "het vriest", zeg ik, "er valt
geen land meer met je te bezeilen", is jouw antwoord.

thuis dansen en liggen er honderdduizend
gekleurde vogeltjes kierewiet op en onder tafels en koelkasten.