Springen


Ik hou niet van sneeuw omdat je daarin altijd sporen achterlaat. Je kan nog zo ver proberen te springen, ergens moeten toch je voeten landen. Het is ook gevaarlijk want je kan er lelijk op uitglijden. En sneeuw is saai, want de schaduwen zijn allemaal hetzelfde. Allemaal van hetzelfde grijs op dezelfde ondergrond.
De zomer is ook niet goed want dan zijn de schaduwen te klein. Ik doe het alleen maar in het zonlicht. Ik hou niet van lampen, en met lantaarnpalen gaat het heel gek. Dan haal je steeds jezelf in.
Voor achter, hak teen, spring sluit. Daar gaan we weer.
Het liefst draag ik er broekrokken bij. Mama klaagt wel eens dat ik ze nooit in de was doe. Dat komt omdat ik anders een broek moet dragen. Een broek zit veel te strak, dat gaat echt niet fijn. En rokken zijn helemaal erg, want die gaan te veel hun eigen weg. Een broekrok zwiert met m'n benen mee, precies goed. Broekroekrok tralala. Stap nou maar weer verder.
Eerst de linker, dan de ander, vier tot aan de fietsenstander.
Mijn opa zei wel eens, die Rosa dat is een lichtvoetig meisje. Dat heb je met oude mensen, die gaan van die rare dingen zeggen. Dacht hij nou echt dat ik met lichtjes zou gaan lopen? Volgens mij zijn die batterijen veel te zwaar om aan mijn enkels te binden.
Bij ons is het op zaterdag lekker druk in de winkelstraat. Dat is de leukste dag en de leukste plek, want de mensen lopen af en aan. Je kan het namelijk met iedereen spelen en er dan bijvoorbeeld punten bij geven. Een grijze meneer is het meeste waard, een kind met een ballon het minst. Gympies geven bonus. Door hoge hakken laat ik me liever niet tikken. Ik ben altijd bang dat dat pijn doet.
Het is zo ontzettend leuk dat ik eigenlijk niet begrijp dat niet iedereen het doet. Ik ben er heel handig in geworden. Mijn schaduw kan ik alle kanten opsturen als ik dat wil. Je moet goed zijn met je voeten en je evenwicht kunnen bewaren. Wat je dan moet doen is ervoor zorgen dat mensen je schaduw aanraken. Of juist niet, dat hangt van de regels af. Het is zó leuk, want je hebt alles zelf in de hand en bijna niemand heeft je ooi door. De mensen zijn vaak met hele andere dingen bezig.
Je kan het zo moeilijk maken als je zelf wilt, dat ze bijvoorbeeld op je hand moeten gaan staan of op je buik. Ik heb ook eens een uurtje hart gedaan, maar daar was ik nog heel lang verdrietig van. 's Nachts droomde ik van al die vreemde voeten die mij vertrapten. Het is ook leuk om met de stoepranden en de lijnen op de weg te spelen. Met hondenpoep kan het heel grappig zijn, als je het maar voorzichtig doet. Je moet er trouwens altijd goed bij uitkijken. Voor je het weet bots je tegen iemand op. Ik ben een keer heel hard tegen een bord geknald dat bij een terras stond. Het was zo'n houten monnik met een glas bier in zijn hand. Mijn knie lag helemaal open.
Hinkstapstap op de tredentrap. Langs de leuning naar beneden.
Soms verzin ik er liedjes bij die ik hardop zing. Mensen kijken er soms raar van op, maar meestal durf ik wel door te gaan. Ik onthoud lang niet alle liedjes. Het is de kunst om op elke lettergreep te springen. Soms is dat een sprongetje en soms een hele grote. Je kan bijvoorbeeld ook vreemde pasjes maken en één voet laten staan. Met de andere tik je dan eerst de tegel voor je aan en daarna die van opzij of achter je. Als er geen echte tegels zijn kun je ze voor jezelf bedenken.
Als het regent, als het echt heel hard regent en de plassen veel te groot zijn, dan moet ik in huis blijven spelen. Mijn broer klaagt altijd dat ik te veel dreun als hij op zondagmiddag naar de radio zit te luisteren. Ik ga meestal gewoon door en zing dan iets waar hij heel boos om wordt.
Oplawaai oplawaai, kan het niet wat zachter.
Aflawaai aflawaai, Feyenoord staat weer achter.
Feyenoord, dat is iets met voetbal. Misschien is dat ook wel wat voor mij.
Voor een paar plekken heb ik vaste liedjes. Op het plein voor de kerk, waar grote stenen liggen met van die brede voegen, zing ik altijd hetzelfde. Doemeniet doemena doemedominee. Daar kun je heel fijn op springen. Doemeniet doemena doemedominee. Als ik er tegen de avond ben, voordat ik naar huis moet om te eten, komt er vaak een man voorbij. Het is een lange meneer die er altijd netjes uitziet. Soms blijft hij even luisteren naar wat ik zing en dan glimlacht hij. Dat ben ik, zegt hij dan, ik ben de dominee. Ik begrijp niet waarom hij dat zegt. Hoe kan hij dat nou zijn als hij niet mee springt? Ik heb hem nooit gevraagd of hij mee wil doen, want het is mijn spelletje. Maar ik weet dat hij liegt want hij snapt mijn liedje niet.

Vandaag ga ik naar de spoorwegovergang. Ik wil weten wat er gebeurt als de trein over mijn schaduw rijdt. Misschien doet het wel pijn, maar misschien ook niet. Als er mensen op mij staan voel ik het ook niet behalve als ze op mijn hart trappen. Maar een trein is natuurlijk wel even wat anders dan een schoen. Papa mama mandarijn wij gaan met de boemeltrein.
Als straks de spoorbomen neergaan, komen er allemaal auto's en fietsers te staan. Ik wil liever alleen zijn als de trein komt, dus ik stap bij de overgang de spoorberm in en loop een eind door het gras. De zon staat lekker laag. Als ik mijn gezicht naar de rails wend staat ie pal in mijn rug. In de verte zie ik de trein al aankomen. Het is een lange trein. Joepie, het is een dubbeldekker. Dubbeldekkers zijn het leukst, want ze hebben lage ramen en dan kan je mooi naar binnen kijken. Hij komt dichterbij en ik heb zin om mijn lied te zingen en te springen. Ik moet stilstaan, anders mislukt het. Stil stil blijf nou staan.
Hij komt eraan, hij komt, hij komt. Dengeboem dengeboem, wat dendert dat. Dichterdichterbij, ik móet zingen. Papa mama mandarijn! DENGEBOEM DENGEBOEMBOEM. Ik kan mezelf niet meer verstaan. Hij is er. Nu. Mijn schaduw verschijnt op de trein. Een donker silhouet op de gele wand. Mijn schaduw staat rechtop tegen de trein. Ramen, deuren, reclameplakkaten schuren langs z'n rug. Het is druk in de trein. Dengeboem, dengeboem, het gaat zo snel. Het is zo dichtbij dat ik het niet goed meer kan zien. Papa mama mandarijn! Bijna, bijna is hij voorbij, maar ik kan het niet meer en sluit mijn ogen.
De herrie dreunt na in mijn oren. Met mijn ogen dicht probeer ik mijn evenwicht te bewaren. Ik probeer me te herinneren wat ik net heb gezien. Er was iets vreemds, dat weet ik. Ik pers mijn lippen op elkaar en knijp mijn ogen samen. Er was iets. Dan komt het beeld weer binnenrijden, een trage trein zonder geluid. Ik zie mijn schaduw over de romp gaan, over de ramen. De ramen. Nu zie ik wat er was. Mijn schaduw gaat over het glas en in een flits zie ik mijn eigen spiegelbeeld. Flits flits. Raam, wand, raam, wand. Bij de ramen zie ik steeds mezelf, heel even, maar duidelijk. Ik ben het. Waar er mensen zitten zie ik ze vaag door mij heen schemeren. Waar is mijn schaduw? Moet ik soms boos op hem worden omdat hij het zo laat afweten? Ik open mijn ogen om hem te zoeken.
Roerloos ligt hij voor me, dwars over de rails.


Eerder gepubliceerd in 'Optima'