Een man uit duizenden


Daar gebeurde het weer. Hij stond in het gangpad van de trein en langs hem schoof een oudere dame om even verderop te kunnen gaan zitten, op de lege plek naast haar man. Ed maakte zich groot, sloot zijn ogen en voelde als in slow motion haar borsten langs zijn rug glijden; het ronde, volle vlees in zijn rug gedrukt. Een siddering schoot omhoog vanuit zijn lenden tot in zijn nek en schouders, die ongecontroleerd schokten. Niemand lette verder op elkaar in de gestaag voortdenderende coupé. Men keek uit het raam, strak over de velden, of las de krant. Ed loerde een beetje vissig om zich heen.
      Na een staande reis van een half uur kwam hij aan in Leiden. Ed was al jaren niet meer in deze stad geweest, maar hij wilde per se naar de Breestraat omdat daar een winkel zat waar ze stijlvolle maatpakken verkochten. Niet dat hij er een nodig had, maar een collega van hem praatte altijd uitgesproken lovend over de maatpakken van echte zijde en grofwol die hij daar kocht. Vanochtend tijdens het ontbijt herinnerde hij zich het ineens en het leek hem een mooie dag voor een maatpak.
      Het was nog vroeg in de middag toen hij zijn afgesleten leren instappers op de mat van de winkel plaatste. Ergens achter in de zaak klonk een gesmoord belletje, waarop na enkele seconden een frisgeschoren man vanuit het achterkamertje op hem afstapte.
      'Wat kan ik voor u betekenen?,' vroeg hij met een romige stem. Ed wist niet zo goed wat hij met deze directe benadering aan moest en had gehoopt dat de man als vanzelfsprekend begonnen zou zijn. Hij liep weg naar een rek met jassen, waar hij zijn vingers doorheen liet glijden.
      'Of wilt u soms nog even rondkijken?,' ging de verkoper verder. Na nog wat aarzelend geschuifel voor het jassenrek, draaide Ed zich om.

      'Ik moet een pak,' liet hij zich uiteindelijk ontvallen.
      Met die woorden leek hij een startschot te hebben gegeven, want de verkoper begon van alles uit de kasten te halen. Broeken werden aangereikt, jasjes voorgehouden en stofstalen hield hij tegen het licht. Als er dan tussendoor toch een vraag werd gesteld, bleek een simpel knikje of een afkeurende blik voldoende om de verkoper weer in gang te zetten.
      Ed, eerst nog wat onwennig voor de spiegel, liet zich van alle kanten betasten. Met een meetlint omwikkelde de verkoper steeds weer een ander lichaamsdeel. Ed was zo aan het genieten van zijn vlugge bewegingen, dat hij hem niet durfde aan te kijken, bang dat de verkoper er dan mee op zou houden. Bij het opmeten van de beenlengte, waarbij de jonge man even neerknielde op de gepolijste lakvloer, liet hij toch even zijn blik schuin afdwalen. Vingers. Vingers zag hij; vliegensvluchtig zijn been beroeren met het gele lint. Een lichte tinteling ontstond op de plaats waar de verkoper zojuist nog zijn duim had laten rusten en zette de haartjes op zijn scheenbeen als versgemaaid gras stekelrecht omhoog.
      Toen de jonge man stilhield, had Ed het eerst niet door. Met de accuratesse en snelheid van een seismograaf waren de bewegingen van de verkoper geregistreerd en vertaald in getallen. Als meneer zou willen, kon het pak binnen drie dagen nog geleverd worden. De bon werd gepresenteerd. Ed vroeg lichtelijk geschrokken of hij even gebruik mocht maken van het toilet en liep met snelle, tikkende passen in de richting die de wijsvinger van de verkoper aanwees.
      Vlug trok hij de deur achter zich dicht en begon zijn broek los te knopen. Nog half verdoofd van de vele aanrakingen liet hij zijn gezwollen geslachtsdeel uit zijn broek veren. Hij gaf er een paar korte rukjes aan om zijn gespannen lijf te ontladen. Bevangen door de genotsgolf die hem doorspoelde, liet hij zich klaarkomen in zijn hand. Het slijmerige zaad veegde hij af aan de achterkant van de handdoek die keurig over een ijzeren staaf aan de muur hing. Ed wachtte net zo lang in het kleine wc-hok tot hij het belletje van de winkelmat hoorde en er verzekerd van kon zijn dat de aandacht van de verkoper elders was. Toen liep hij veel te snel weer naar buiten, de straat op.
      Op de Breestraat knipperde hij een paar keer met zijn ogen tegen het felle licht. Daarna schoot hij snel de Kortejanssteeg in. Een grauwte overviel hem. Met driftige passen liep hij weer richting het station. De mensen om hem heen leken echter alle tijd te hebben. Ze slenterden oneindig langzaam rond de marktkramen die hij tegenkwam op zijn pad.
      Ed was al bijna bij het station toen hij weer wat rustiger werd. Op een leeg bankje aan de Stationsweg liet hij zich neervallen. Hij rommelde wat in zijn jaszakken en diepte een inelkaar gedrukt stuk leverworst op, dat al donkerbruin begon te kleuren aan de randen van het plastic dat eromheen zat. Lusteloos zette hij er zijn tanden in en begon het omhulsel leeg te zuigen, de voorbijgangers gadeslaande. Langzaam plette hij het korrelige vlees met zijn tong glad tegen zijn verhemelte. Tot het op was en er niets meer overbleef dan een leeg omhulsel met wat aangekoekte resten.
      Bewegingloos staarde hij naar het plastic. Hij dacht aan vroeger, aan Voorhout en het grote schoolplein waar ze altijd overlopertje speelden met de klas. Eigenlijk mocht hij nooit meedoen, maar als de juf erbij stond, moesten ze hem wel laten meespelen en dan won hij altijd. Niemand die zijn handje wilde vasthouden in de slinger van kinderen in het midden. Alle overlopers die afgetikt waren, voegden zich bij de slinger en het werd zo steeds moeilijker om over te lopen, behalve voor Ed, de wrattenkoning, die nooit getikt werd.
      Ed stond op van het bankje en strompelde verder richting het station. Hij mompelde een beetje in zichzelf en schokschouderde zo nu en dan. Niemand leek hem op te merken. Ed krabde wat aan een paar donkere wratten op zijn linker slaap. Uit een van de wratten sproten wat haartjes omhoog. In het station koos hij de eerste de beste roltrap uit naar boven, naar het perron. Hij wenste dat hij met secondelijm zat vastgeplakt aan de treden en de zwartrubberen steunband en zo zou worden meegetrokken onder het perron door de diepte in.
      Boven aan werd hij door een lichte druk op zijn voorvoeten gedwongen het perron op te stappen en moest hij even zijn evenwicht hervinden. Ed keek naar het uithangbord waarop de verwachte aankomsttijd van de trein stond aangegeven. Het was vijf uur. Nog vijf minuten, dan zou de intercity met een razende vaart het station binnenrijden. Hij liep naar de kiosk en haalde een warme kop koffie. Nog drie minuten wachten. Onrustig liep Ed wat heen en weer op het perron en tuurde in de richting van aankomst. Na enkele seconden verscheen daar de trein, steeds prominenter aanwezig in zijn gezichtsveld.
      Uiterst geconcentreerd schuifelde Ed steeds verder naar de rand van het perron, zijn ogen nog steeds gericht op het aandenderende gele gevaarte. De trein was al iets in snelheid geminderd, maar kwam evengoed nog als een dolle het station binnen. Ed leek naar de trein toe gezogen te worden, een lichte wind trok al aan zijn haren, zo dicht was hij de rand genaderd. Met zijn ogen dicht wachtte hij het moment af. Tot het daar was.
      Met een doffe plof opende de pneumatische deuren van de trein en stroomden tientallen mensen de trein uit. Over zijn armen, achter langs zijn rug. Ed bleef roerloos midden voor de geopende deuren staan en voelde hoe hij betast werd, hoe hij aangetikt werd. Als lemmingen storten de mensen zich om en over hem heen en vervolgens sleurde een nieuwe stroom hem mee naar binnen. Half verward nog van de aandacht die zijn lichaam had gekregen, zocht hij schuchter een nieuwe strategische plek.