HET VROEGE PROZA VAN FLAUBERT

"Uiteindelijk sterft hij
aan een gebrek aan levenslust,
aan louter moeheid en triestheid ..."

En dan komt hij onder een vrachtwagen
als hij uit zijn werk naar huis gaat,

en/of een rotsblok
dat bovenop hem wordt gegooid
door de beste vrienden van de familie
schrijft FINIS onder zijn lijden -

Of hij gaat studeren,
trouwt,
en dan sterft hij!

Of uiteindelijk sterft hij helemaal niet,
leeft gewoon door,
en dagen worden weken, maanden, jaren ...

Het is een heel interessante man,
dit intens gevoelige type,
maar hij moet toch op de een of andere manier dood -

dus hij gaat in z'n eentje naar het strand,
en gaat zitten en denkt na,
uitkijkend over het water dat je daar kunt vinden,

"Waarom ben ik geboren? Waarom
leef ik?" - als
een oud liedje, cheri -
en dan sterft hij.




IK KEN EEN MAN

Ik zeg tegen mijn
vriend, want ik
praat altijd, - Jan, zeg

ik, dat was niet zijn
naam, de duisternis om-
ringt ons, wat

kunnen we ertegen
doen, of anders, zullen we &
waarom niet, een godvergeten grote wagen kopen,

rijden, zegt ie, in
jezus' naam, let
op de weg man.




ALSJEBLIEFT
voor James Broughton

Oh god, daar gaan we.
Dit is een gedicht voor Kenneth Patchen.
Overal schieten ze mensen neer.
Mensen mensen mensen mensen.
Dit is een gedicht voor Allen Ginsberg.
Ik wil ergens anders, ergens anders zijn.
Dit is een gedicht over een paard dat moe werd.
Arm. Oud. Moe. Paard.
Ik wil naar huis.
Ik wil dat jij naar huis gaat.
Dit is een gedicht dat het verhaal vertelt,
dat het verhaal is.
Ik weet niet. Ik verdwaal.
Als ze maar eens stil zouden staan en me zouden laten.
Ben je gelukkig, triest, niet gelukkig, kom alsjeblieft.
Dit is een gedicht voor iedereen.




VOOR W.C.W.

Het rijm is immers
de herhaalde
nadruk.

Daar, zeg je, en
daar, en daar,
en en wordt dan

net zo. En
wat je wilt is
wat je wilt,

maar dan meervoudig
zoals jij
zegt.

Laat het dan
gebeuren.
Ik wil -

Dan is er -
en,
ik wil.




BRESSON'S FILMS

Een film van Robert
Bresson toonde een jacht,
's avonds op de Seine,
alle lichten aan, bezien

door twee jonge, schijnbaar
arme mensen, op een nabijgelegen brug,
het klassieke jonge paar
van het verhaal, welke

er ook wordt verteld. Dus
jaren verstrijken, natuurlijk, maar
ik vereenzelvigde me met de jonge,
verbitterde Fransman,

kende zijn bijna zelfingenomen
smart en de afstand
die hij tot zijn meisje voelde.
Maar in een andere film

van Bresson zie je de
ouder wordende Lancelot met zijn
lompe harnas staan
in een bos, van kleine bomen,

versuft, bloedend, zowel hij
als zijn paard,
zich terugslepend naar
het kasteel, op zich

niet geweldig groot. Het
roerde me, dat
het leven uiteindelijk
zo was. Je bent

verliefd. Je staat
in het bos, met
een paard, bloedend.
Het verhaal is waar.