Of een mens enkel houdt van hen die van hem houden

Welke kleuren in je testbeeld van tv verbleken of juist scherper worden
als een kat als ik met hoge rug gegoed jouw voet tegen voet voel, hoe je
dan klinkt van binnen, hol of dolby, zeker druppels volgend in hun tikken
als de cijfers flikkerend wat af te tellen hebben tot de film begint.

Hoe jij nu met huid en haar vervaagt zoals in pixels de oneven zich van even puntjes
scheiden en gehaakte tafelkleedjes, ruitpatronen voorbereiden. Ik wil er niet
van eten. Zie ik toch servies in scherven, voel ik als een
ongerepareerde decodeerder glas en gruis geluidloos vallen

langs ons scherm op wit. We blijven onvervolgd. En broos in beeld:
de paniek die toeslaat als ik niet meer weet welk lijntje waar precies.




Over de doden

Hoe een wereld te tekenen valt aan de andere kant
en hoe ook bij hen een horizon een band langs de dag
legt (of er een horizon is en als de regenboog eens komt,
of die dan onze kleuren heeft). Grenzen die onzichtbaar lijken,

zijn niet altijd met gemak te passeren.

Hoe zij nog treinen naar waar ze nog niet waren, daar
een sigarettenpeuk aansteken en vooral niet proosten
op het leven. Nee, dan die kransen als banden om niet
te verdrinken als ze opnieuw leren zwemmen,

de bloemen als tekens van hoe je verwanten te vinden.
En hoe de aangehechte linten misschien wel dienst doen
als ladders op de vierkante centimeter, te klimmen
per vezel om vandaar de wereld eens goed te bekijken

hoe niemand weet of zij ons missen.




Diep

Bij Sas van Gent

Een schip dat langzaam glijdt naar dichtbijzijnde dokken
die gestrekt genoeg zijn om het plaats te bieden,
overschaduwt in zijn wit met ramen-gedaante kalm
de huizen van een stad, de patrijspoorten van hutten
als een heleboel paar ogen die zich richten op de ruiten
van aan wal.

Beschrijft dat schip hoe door het landschap een kanaal
gegraven werd, één van vele voren vol van water om vooral
niet hier, maar ergens anders aan te kunnen leggen

zo duikt hij als een schaduw op vanachter alles wat ik op een dag
niet nalaat, dat is, te wachten op een kade waar de wind
wat onder mijn rokken liggen gaat.