Overal verknopen
de velden zich tot land
dat nooit bestaan heeft

behalve in stukken en brokken
haastig aaneengenaaid
opdat ge er met uw velo rijdt

krom van het zeer
langzaam ontwaart ge de naden




Er is geen huis geen kamer
alles rondom u is doorschijnend
en laat enkel nacht door

uw vliezen en membranen
verstromen met lucht en water
die wegstromen

nergens zijt ge te vinden
al wordt geen atoom overgeslagen




Er is een kobbenet waar ontroering
glinstert op de draden
waar gegroet wordt

geslagen
een kobbenet vol onthoofdingen
inzichten geschraagd

door data
terwijl in een veld niet ver
een beest staat tussen sterren

en herkauwt




Er is in de hof geen vergeving
kersen groeien woedend

moeder ligt
in een tuinzetel te zonnen
haar zwijgen vol duivels

terwijl ge ergens in de aarde
naar haar wroet




Moeder zinkt weg in uw velden
als grondwater

soms ziet ge het helder
niet als in een droom
uw graag zien

doet u zoveel zeer
het scheurt uw land wijd




Moeder is naar zee gegaan
soms bereiken haar meeuwen
nog uw land

zilt vult haar longen
zolang het gaat
terwijl gij in uw juliland

met uw beesten uw tractoren
uw woorden en uw kinderen
altijd meeuwen

ziet cirkelen en windturbines
die draaien op dezelfde stroming
van haar laatste jaren