IN DIT GEDICHT

In dit gedicht maak ik geen schijn van kans.
Hier val je voor de charmes van de kunstenaar,
de fotograaf, de pianist - gekwelde zielen zoals ik.

Ik heb er foto's van. Die maak ik 's nachts,
wanneer je naast me ligt te bloeien in je slaap,
je bent een mooie, vreemde tuin bij volle maan.

De fotograaf, de pianist, de kunstenaar: ze staan
weer om ons bed geschaard. Ze zingen, barbershop,
niet slecht, je bent als een wilde orchidee. En jij staat op,

slaapwandelt mee. Ze dragen je de kamer uit,
verblindend licht, ze zweven met je weg
Langs het balkon. In dit gedicht.




STADSMEES ZINGT HOGER

Biologen bestudeerden in de lente van 2002 de zang
van 32 koolmeesmannetjes in de binnenstad van Leiden.
De riedeltjes van koolmezen met een territorium nabij
drukke kruispunten waren hoger van toon dan de zang
van de koolmezen in rustige wijken; mannetjes die in de
grote stad met hun zang hun territorium afbakenen,
laten de lage tonen in hun liedjes weg. Door hoger
te zingen zijn zij er zeker van dat hun hele zang wordt
gehoord. De koolmees, van nature een bosvogel, heeft
zich daarmee prima aangepast aan het moderne stadsleven,
aldus de bioloog Skabberkoorn: 'Er zijn geen aanwijzingen
dat koolmeesvrouwtjes eerder vallen op een man
met een lage stem. Dat is alleen voor mensen
en kikkers aangetoond.'




BABYLIJKJES

Nu de lente zo moeizaam op gang komt
schrijf ik je maar weer een brief.

De brief houdt in:
-het is allemaal jouw schuld;
-jij had beter kunnen weten;
-ik natuurlijk net zo goed;
-goed, het is dus ook mijn schuld;
-ik heb je lief.

Je weigert te vertrekken uit mijn hoofd
of ik deurwaarders stuur of sluipmoordenaars,
copieuze uitkoopsommen bied, in feite voorstel
om dan maar allebei het klooster in te gaan -

zie ik zojuist een documentaire over geheime
onderaardse gangen waar nonnen en monniken
elkaar konden ontmoeten. Keurig halverwege,
onder het plavuis, vond men een crypte
vol met babylijkjes.