[ Het Sublieme - enkele opvattingen ]

Een opvatting over het Sublieme (Burke):
weidse verten, grofheid en onordelijkheid, massiviteit en duisternis. Het Sublieme ontstaat wanneer er gevoelens als ontzetting opvlammen, het gedijt in duisternis, leidt tot machtsdenken en roept een gevoel van gemis op (Deseos / Rindu), waar leegte, eenzaamheid en stilte voorbeelden van zijn ...

In het Sublieme overheerst het niet-eindige, de moeilijkheid, het haken naar steeds maar groter.

Het sublieme versus het schone (het traditionele Arcadië): verscheidenheid, kleinheid, gladheid, graduele variatie, delicaatheid, puurheid en helderheid van kleur alsmede bevalligheid en elegantie. Het schone genereert een lustgevoel.

Pijn en angst leiden tot het Sublieme als ze ons niet werkelijk schaden ...

(Kant) ... maar de aanblik wordt alleen maar aantrekkelijker naarmate ze vreeswekkender zijn terwijl we ons in veiligheid bevinden, en we noemen die dingen graag verheven omdat ze de zielskracht verhogen boven de normale middelmaat, en ons een vermogen tot verzet van geheel andere aard laten ontdekken, iets wat ons moed schenkt om ons te kunnen meten met de (ogenschijnlijke) almacht van de natuur.

Wildernis is het ultieme authentieke landschap. De heilige Grandeur* van het Sublieme gecombineerd met de eenvoud van het Frontierdenken laat ons zien hoe onze wereld echt is en hoe wij zijn of zouden moeten zijn!
(* zelfs atheïsten ervaren goddelijke emoties bij het zien van de wildernis ... en voor gelovigen (Christenen) is de natuur in deze seculiere tijden een perfecte spiegel voor hun vroomheid).


website: www.erikodijk.nl