"In deze straat met ogen achter elk raam
is licht een onverdraagzaam goed!"

Iemand gaat er met mijn dode vogel vandoor,
probeert mij af te leiden met deze regel.

Ik heb hem verzorgd toen hij geen kop meer had.
Zijn pootjes hingen in een grappig soort spagaat.

Niemand die mij kent zou hem durven stelen.

Nu weet ik iemand die niemand is.
Hij houdt net als ik van jonge merels.

Ik zoek naar nieuwe nesten.




"Mamma gaat van Manon nog mooie foto's maken
maar van jou niet meer, mamma vindt jou een lelijk kreng."

Een bij elkaar begonnen groep draagt de paraplus die wij vergeten zijn.
Manon voorop.
Zijn droge mensen altijd vreselijk?

We lopen te oefenen voor als we samen zijn.
Jij houdt niet van blaren.
Ik denk dat ik zou willen instorten

en vraag me af wat anderen met gewichtige zaken doen.

Wij keuren zwaar tillen niet af.
Wij zijn gewoon niet aanspreekbaar.

Wij regenen nat.




HET LEVEN IS PERFECT

Het leven is perfect zoals je ziet er wordt niet meer gekleefd alleen de suiker maakt me high. We draaien om de hete brei en aaien onze wonden niemand weet van ons verlengd verlangen behalve wij en wij wij drijven in herhaald getij.

De zwelling van jouw gulle gift glinstert minzaam in mijn lies verdwaald is niet het goede woord er hoort geen richting bij. Weerbarstig jouw satijnen haar in krullen om mijn mond is elk verbond rond laakbaarheid in wezen oppermachtig.

Ik hoef de status niet ik zie af van dat geluk en splijt de as waar jij om draait met lange ferme halen. Liever schep ik chaos in het veld waar jij als meester heerst want waar galantheid de verleiding sust sluipen wolven snuivend in verhalen.