[ home ]
[ volume 3, issue 2, summer 2008 ]
blue-turns-grey
jeroen van rooij
Beste penvrienden,
Ik ben enorm geïnteresseerd in wetenschap
en zou mezelf graag zelf als proefkonijn aanbieden.
Wat we ook weer nodig hebben is een échte leider.
Eenmaal boven is Marcel uit zicht. We
hangen in de keuken aan 't plafond. De Man ;
rond de vijftig en wat is 'vingeren' in het Spaans?
Wel staat er elke dag vlees op tafel.
Het is de leus die boven het bed
van iedere natuurwetenschapper hangt.
Als we onze ogen voor de werkelijkheid konden
sluiten en zo, diep in de woestijn van Arizona
op een dorre tak zit Hij te wachten op dood vlees.
Integendeel, ze scherpen hun messen.
Hij is het vruchtvlees van de rijpe geest
omdat het levende wezens zijn geweest.
Ik wilde niet dood, ik wilde simpelweg
mijn vlees aan stukken scheuren (van de rug
en de wangen) met de onafscheidelijk ajuinsaus.
Zonder dat zouden we sterven. Wij zijn
nauwelijks meer wezens van vlees en bloed.
Siamese tweeling niet eens het duurste.
Hoe mooi, hoe hij eenvoudig uit elke positie, de versie
stroomt die tot zijn muziek zo blije kinetische vorm maakte.
Dat wordt dan weer opgenomen en uitgezonden.
Samen scherpen ze hun messen
een systeem van repetitieve bewegingen
aten we vlees, groenten en patatjes.
Dit is onzin, je lichaam heeft geen mond
waardoor hij praat en een dievenklauw
op de wijzer van onze aardse parkeermeter.
Wie heeft hier vonnis geveld over vlees en botten?
Die wet is vlees geworden ; in het lichaam van
Marijke staat bijna dagelijks (en omgekeerd).
Ik wilde simpelweg een systeem van herhaalde
bewegingen. Knieën en ellebogen die het lichaam
bevriezen ; vastspijkeren in onontcijferbare alfabetten.
Mijn verlangen om me aan uw gezag te onderwerpen
is echt. We weten dat allebei. Als aas gebruiken we
stukjes vlees in het lichaam van de schizofreen.
Ik heb zowel jaren ethica gedoceerd, maar nu ben ik
fotografe. Eindeloos hangen we boven het vlees
en sluiten compromissen. Groeten, Linda.
♦ Jeroen van Rooij (1979) doet de Research Master Dutch Language
and Literature aan de Universiteit van Utrecht. Hij publiceerde verhalen in 'DWB'
en 'Parmentier' en een essay in 'Vooys'. Hij is lid van de avondenredactie
van 'Perdu'.
♦ website:
jeroen.damarkus.nl