Drummer

In mij zit een drummer verstopt. Normaal houdt hij (ja, het is een 'hij') zich schuil, maar vanochtend kwam hij een beetje naar buiten. Hij nam de controle van mijn rechter wijs- en middelvinger over en zette deze op de tafel waaraan ik de krant zat te lezen. Die drummer in mij wilde zich kennelijk bewijzen, want de twee nagels op het tafelblad klonken direct heel helder en ritmisch. Om beurten tikten ze mee met de muziek, die ik eerder die ochtend op repeat had gezet. Counting Crows 'Saturday nights and sunday mornings'. Ik genoot van mijn drummertje die toch mooi maar even het juiste syncopische ritme te pakken kreeg. Op dat soort momenten kan ik gewoon de tafel vergeten, mijn huisgenoten uitblokken en de hele wereld in de krant laten zitten. Dan zit ik achter een uitgebreid drumstel en speel ik mee met de band. Ik ben de basis van de muziek, op mijn slagen klapt het duizend koppig publiek zijn handen.
'Zit toch niet zo irritant te tikken!' zei mijn huisgenote. De werelddrummer sprong van zijn kruk, gooide zijn stokken naar een roadie en rende van het podium af, regelrecht mijn schulp weer in.