uitgescheurd

We liggen uitgescheurd na te hijgen naast elkaar.
Ik heb mijn vingers in je haar, jij aait de bloemen
naast het bed, de vaas waarin we zijn gezet.
Ik ben mijn wortels kwijt maar drink, met de rafels
van mijn lijf, het vocht dat glinstert van je huid.

Er is ruimte om ons heen, dat was ik urenlang
vergeten, maar je zou ze kunnen houden:
muren. En die deur om dicht te slaan,
of een neus omheen te steken
als ik weer van je wil weten.
Het dak om dat vanaf te schreeuwen.
De drempels die je op kan werpen.
Het bewegen.

Wat ik nog wil maken?
Raam.
Een plek om je voorbij te lopen
of te kijken of we ons kunnen bereiken.

We liggen, uitgescheurd, er is nog tijd.




99 luftballons

Er staat een muur in dit gedicht, met schijnwerpers er op.
Als je goed kijkt zie je jezelf staan in het licht.
Je bent veel kleiner dan de woorden om je heen,
en je bent bang. Je denkt dat ze kunnen horen wat je denkt.

Je hebt gedacht dat je vrienden had tussen deze regels.
Je hebt met ze gepraat, ze hebben je geschreven.
Nu zie je wat hier staat en wil je denken aan verraad,
maar dat durf je niet.

Je wil vluchten maar je kan geen tunnels lezen.
Ze hebben je papier, je pen, je bent van kop
tot voet bekend, en je kan nergens heen.

Er staat een muur in dit gedicht,
aan de overkant zingt Nena.