[ home ]
[ volume 3, issue 3, autumn 2008 ]
blue-turns-grey
eelke van es
Mister Midden-Friesland
Voorbij Greonterp trokken zij de lijnen
waar de zon mocht zijn. Mannen
stelden zich als hoofdstukken op
in afwachtende rijen, door het grazend
klapvee te beoordelen als ze tijd en zin
hadden om het zout bij hun lippen te vergeten
en de stal de rug toe te keren. Hier werden
ooit brieven geschreven over genade en
de liefde - ze werden nooit geconsumeerd.
Nu de eerste middenmensen zich bereid
toonden rapporten op te stellen, maakten
de vrijers de kiel wat losser.
Bij het fierljeppen hielden de jongsten en
ouderen van dagen de kin niet droog -
ze verdwenen in het zachte land.
Tussen het riet grijnsden de piekharen van
onbezonnen en bezonken affaires
alvorens ze plat in de wind gingen liggen.
De wind was oost vandaag. Het schroeide
langs de ranke koppen van de misters.
Over de velden lagen kasten vol dorpen,
ze hunkerden naar een oude plek in het gras,
maar zagen enkel huizen die hen begeerden.
Op rapport
Een horloge zaagt je doormidden zonder weerga
Oom Willem kan ervan medespreken
Zijn dia's liggen tegenwoordig tussen
diepvriesvissen van duister allooi
we hebben zijn jaren geteld op de ruitjes in het klimrek
een koprol staat gelijk aan een jaar, en daar heb je het
een misselijkmakend bestaan van draaiing in de buik
in een centrifuge van hersenen en bewerkt beton
tegen de avond als de dauw opsteekt
staan de ramen in het zand dat
losgemaakt en gekanteld wordt voor onze ogen
De meester loopt niet meer zo helder
Hier kraait juf Victorie - Victoire! want de zaken
ontvouwen zich zoals ze zijn gedocumenteerd
Op reis
Hij ging op reis en de hond
lag nog lang bij de gordijnen
om zijn aftocht te bewaken
Onderweg rukte de nacht op
naar zijn gewapende handen
Hij kreeg het benauwd en maakte
een paar knoopjes los, hij proefde
het zout dat bleef liggen op zijn kleren
Op een afgesproken plek werd hij moe
en legde zich op de grond, met
een kussen onder zijn hoofd om aan
dromen te mogen denken
Later, toen de seizoenen een voor een
zijn bed hadden bezocht, richtte hij
de ogen naar de ketting van hondenhaar
die zich spande om de kleine sterren
naast de grote beer, die danst op
verlaten vlakten van ijs en ijzerwaren
♦ Eelke van Es (Eindhoven 1979) woont en werkt in Groningen.
♦ weblog:
eelke van es