Het vrouwelijk mechanisme


Thuisgekomen van het feest
vijlden we onze nagels bij.

We dansten inderdaad
voor jou alleen,

zodat je ons in de kont
zou kijken en zeggen
dat we bijvoorbeeld eeuwig zijn.

We zijn
herinneringen,

de betere versie van de dood,
onze bloedige voorouders.

Het vrolijke
meisje bij de ingang
stuurde je de trappen op
naar de kamer waar we
tussen de doden
dansten.

Je keek langdurig
naar onze bewegingen.
Altijd voeren onze gedachten ons
naar een mooiere plek.

Toen je stevig je kruis
tegen onze billen drukte
zetten wij onze tanden in je romp
en sleepten je terug de trappen af.

Thuis likten we onze klauwen schoon
en vielen spinnend in slaap,

het gejuich nog in onze gedachten.