REVOLUTIE

Hij stond onder de abri van de tramhalte. Het idee dat hem de komende minuten niets anders te doen stond dan daar te blijven staan als hij met de tram mee wilde, beviel hem steeds minder. Daarom liep hij onder de abri vandaan en stiefelde tot aan het uiteinde van de halte, waar het hek ophield. Hij aarzelde. Alles in hem schreeuwde er nu om verder te gaan, de grote stad in, de halte definitief het nakijken te geven en de tram de tram te laten. Hij haalde diep adem en... - Verdraaid! Juist op dat moment kwam de tram de hoek om, met een hard rinkelgeluid. Harder dan ooit, leek het wel. Hij kon het niet helpen dat hij het als een signaal opvatte. 'Voor mij! Voor mij!' brulde zijn hersenpan. 'De tram haalt mij op!' Verslagen, met zijn hoofd diep tussen zijn schouders, sjokte hij in omgekeerde richting naar de openslaande deuren en klom vervolgens naar binnen. Schommelend in de tramstoel probeerde hij vervolgens het aanvalsplan voor een innerlijke revolutie in elkaar te timmeren. Het was zaak nergens voor terug te schrikken; stikstof, zoutzuur, ammoniak, ja, waarom niet...?



REGELS

De beleefdheid schreef voor dat de receptioniste hem vroeg of hij een prettige reis had gehad. Ze vroeg dan ook, geheel volgens de regels, of hij een prettige reis had gehad. Hij wilde haar volgens weer een andere regel niet vermoeien met de files onderweg, de nogal belabberde bewegwijzering in het stadscentrum en de talrijke wegwerkzaamheden die hem onderweg gehinderd hadden en zijn overhemd in een nogal zweterige kleefmassa hadden veranderd, en dus zei hij: 'Ja hoor, prima!' Ze bood hem alweer volgens de regels aan te gaan zitten in het ontvangsthoekje en vroeg of hij misschien koffie wilde. Zijn gevoelige darmen konden eigenlijk geen koffie verdragen (hij werd er ontzettend winderig van), maar hij wilde volgens een ongeschreven regel niet lastig zijn, dus zei hij: 'Ja, lekker.' Toen de receptioniste de koffie voor hem neerzette en volgens de regel van openheid van zaken vertelde of hij het heel erg vond om nog drie kwartier te wachten, omdat de vergadering van de afdelingsmanager door een laatkomer, helaas, zou gaan uitlopen, wuifde hij haar onheilstijding, ondanks een dreigende omverwerping van zijn lang van tevoren geplande dagschema, volgens de regel van hartelijke opgeruimdheid met een luchtig gebaar weg. 'Welnee,' zei hij. 'Dan pak ik toch gewoon één van die schitterende tijdschriften die hier zo mooi liggen uitgestald?' Hij voegde de daad bij het woord, pakte het zomernummer van 'Prettig Kamperen', sloeg het open en nam, alweer geheel volgens de regels, een eerste slokje koffie.



KIND

De jonge moeder liep onzeker voor het supermarktschap heen en weer, telkens een bekertje yoghurt pakkend dat ze, na heftig nee schudden van haar tot haar heup reikende zoontje, steeds wilder terugzette in het schap en dit ging zo nog een tijdje door (het zoontje had inmiddels zeker tien verschillende yoghurtbekertjes afgekeurd) tot het moment dat de moeder besloot, ondanks het nee schudden van haar kleuter, een willekeurige yoghurtbeker in haar supermarktkarretje te werpen onder de geschreeuwde belofte dat als er onverhoopt toch - en ik citeer - 'vieze stukjes' in de substantie zouden zitten (de kans daarop was de kennelijke reden van de kieskeurigheid van het zoontje), zij ze er één voor één, - en ik citeer opnieuw - 'speciaal voor jou, Max', uit zou halen (handmatig? met een slimme keukenmachine?), maar zelfs deze verregaande toezegging kon niet voorkomen dat het zoontje Max ogenschijnlijk zonder enige twijfel op zijn verwekker af rende en zijn vuisten stuksloeg op haar onderrug, hetgeen mij dusdanig wreed en abject voorkwam dat het me, duizendmaal excuses, niet lukte alle opkomende brokken cultuurpessimisme in één keer weg te slikken.