*

Als jij er niet bent, raak ik in de dood verzeild
    dus voor mij blijft in dit heden weinig over
het sarrende repertoire van mijn achterdocht
    een eenzame kermis, een gekkenhuis op maat.

Ik kijk uit het raam naar paars bevruchte wolken
    vlak voordat een bliksemflits door de hemel snijdt
de uitgestorven buurt op zijn grondvesten schudt
    voel ik het donker haast over me heen glijden.

De ontketende wereld lijkt mijlenver weg
    een lichtshow die voor anderen wordt opgevoerd
langzaam dwaal ik af naar de oever van een meer
    waar ik je ooit zag zitten, stil en oplichtend.

        - jan willem anker


Wolf

Razendsnel kwam hij op ons af, oren naar achteren gespeld
schouders als zuigers die lucht onderbreken – eerst
                dacht ik hond, maar één
                blik op die poten, die staken
                die het grind op lieten spatten
                en het kwartje viel –
midden op de weg sprintte hij schichtig richting stad.

We zetten ons busje aan de kant en lieten hem passeren.
Zag dat hij op volle snelheid zijn kop opstak, om een glimp
op te vangen van het punthek boven de vlaggen
van greppelkool. Afgesneden
van de roedel, in de val
wrede leegte in zijn spleetogen.
Hij was naar lager gelegen gebied gezworven;
de benzine-achtige en volle, doodnormale
geur van geploegd land. Nu scande hij
de omgeving naar een weg
                                uit het dal, naar overjarige
                                heuvels, waar licheengehelmd graniet
                                het leem splijt, bomen uitdunnen
tot sprieten, en brokstukken winter langzaam omlaag glijden van de spitsen
van de aarde.
Ik draaide in mijn stoel om de schimmen
van zijn achterpoten te zien en begon me
voor te stellen hoe hij, halsband aan, geoormerkt
en met bedeesd gebogen kop
over een wei struinde, samen met
de ruin van een of andere boer.
Om de korte galop te leren –
volgend jaar getrimd.

        - ken babstock (vertaling:  jan-willem anker)