Het is maar toeval

Uitgaande van het basisprincipe,
    het aankleven van de tijd,
hebben twee rimpels schaduw tussen mijn ogen gebeten.

    Dat maakt een horloge overbodig.
Het is maar toeval dat ik op tijd kom.
Na de gok van het uur van vertrek,
het vinden van het adres ‘Het Hof’
    volgt verwelkoming van het comité en
    glij ik als losse steek in het gezelschap.

Stofdeeltjes in een zonnestraal elkaar
met licht en donker beduimelend.
Van het koffieoppervlak in een rond wit kopje
snijd ik met iedere slok de spiegeling af,
maar voor definitief in het diepe verdwenen,
zie ik in de rimpeling de lippen van
    de grijnzende kater van Alice,
        die zweert bij het toeval
        en gokt op de dwaasheid
        van

        dat orakelend hert met het fluwelen gewei
        onhandig geklemd aan de bar,
        van het langoorkonijn aan de wijn
        en de lichtblauwe naaktslak in conversatie verwikkeld,
        het gesneden snijvlak van de halve rode kool
        in de gebarentaal die zich ontbladert in begroetingen.

Zuren en basen vervloeien.
Drummen en bassen stommelen treden af.
Een halfrode zon vangt in de glazen aan
onder te gaan.

Hé pompelepé, hum ik in het lege koffiekopje.
    Nog een flauwe koffieweerschijn., lipafdruk.
    De schaduw van het rimpelen;
        stempel
                        van het stempelkussen.

    De organisatie instrueert:
        Als u het bent,
                denk dan aan uw tijd!


        - elma van haren


Snelweg

In die stad hield de Gouden Snelweg op
bij het pas gebouwde El Roy Motel
waar ik had geboekt voor één enkele nacht
van luxueuze eenzaamheid; vroeg de volgende ochtend
zat ik op mijn balkon dat uitkeek over een zwembad
beschreven met letters van zachtzinnige wind,
en peinsde koel over dat groene water,
over de nog opgesloten slapers die het later zouden verwarmen;
en terwijl ik, in mijn al bijna ongeldige kamer,
mijn koffer weer pakte en sloot, schoot de gedachte aan dat zwembad
weer door me heen als een signaal dat aan- en uitflitst in je slaap;
en door de slaap heen denderden nu ook de vrachtwagenchauffeurs,
op weg naar hun wegcafés, torenend in hun hoge cabines,
omlaagkijkend, alleen;
en alleen ging ik weg, maar – met de verscherpte waakzaamheid
van chauffeurs- nam ik van de slaap de warmte mee;
van het water de groengevleugelde dageraad; van het gaan,
een manier om te gaan zonder afscheid.


        - leonard nathan (vertaling: cees nooteboom)