Lotgenoten

Een knikker ligt op straat, ik buk me, het is
zo’n grote, tientallen gewoontjes had ik
er vroeger voor over om zo’n knikker op
mijn handpalm rond te mogen laten rollen

Een zwarte man loopt naar de tram, sportschoenen
een beige pantalon, een overhemd
een pet van gangsta-rapper 50 Cent
en op die pet twee plastic duivelhoorntjes
en in zijn hand een plastic drietand om
in zondig vlees te prikken, de tram
rijdt voor zijn neus de straat uit, hij heeft
geen weet van wat hij heeft gemist, de vork
hangt langs zijn lijf, nog even en de tanden
boren zich in het weerloos asfalt

Onwillekeurig brengt mijn hand de knikker
dan naar mijn mond, ik proef de smaak van glas
ik voel de vorm van groot en hard en rond

Een jongen drukt een iPod tegen de borst
probeert vergeefs Borsato’s stem te smoren
hij kijkt niet naar de vrouw die hem bedremmeld
voorbij laat gaan als zij, een zware tas
in elke hand, net de Hema in wil lopen
niet naar de man die worstelt met zijn fietsslot
niet naar de lieden in oranje hesjes
voorbodes van een opgebroken weg

En niet naar mij, de knikker rolt weer van
mijn lippen, ploft weer op mijn handpalm, kijk
ik ben een kip, leg in mijn hand een ei
ik ben een vis, neem afscheid van een luchtbel
en om mij heen, zover het oog reikt, kinderen
die snakken naar wat adem


        - krijn peter hesselink


Slim

Ik had een tijdje een theorie,
maar ik moest haar laten gaan.
Ze kwijnde weg in gevangenschap.
Ze zat daar maar in de kooi van mijn brein
en weigerde te eten.
Toen ik haar ving
was ze mooi en wild en vermaakte ze iedereen.
‘Teveel aandacht,’ zei de dierenarts.
Ze was niet gemaakt voor zo’n leven.
Maar toen ik me probeerde voor te stellen
dat ik haar los zou laten in het rotsige, doornige,
rumoerige en heftige landschap
waar ze vandaan kwam, begreep ik
dat ik haar had leeggezogen.
Ze maakte geen kans
om stand te houden tegen die beesten
nooit door de mens gezien, hoe vluchtig ook,
nooit gefotografeerd,
nooit gecategoriseerd,
spoken met een varkensstaart
lomp door liefdesliedjes sjokkend
in laveloze lunchrooms
en duellerend met sneeuwgorscowboys.
Mijn niemendalletje was haar streken verleerd.
Dus liet ik haar los in een stadspark,
waar een vertwijfelde bejaarde
haar onmiddellijk herkende
als de gouden gans
of iets anders onzinnigs.


        - james tate (vertaling: krijn peter hesselink)