Fluisterend

Niet alle stoelen staan goed
tenminste: in een van de rijen staat een stoel die

eigenlijk in een andere rij stoelen thuishoort
maar waarom moet zoiets je opvallen? en waarom
zou je er iets over zeggen

tegen iemand die naast je zit en waar je niet mee in gesprek bent?

zeker nu de nog uit oude godsdiensten bekende goden zwijgen en
iemand voor in de ruimte waarin we op onze stoelen zitten zijn stem

dempt en hij, lijkt het zelfs, langdurig niets zegt tegen iemand anders
tot wie hij zich leek te richten toen hij vooroverneeg –

het zou kunnen:
in de verwachting dat de stilte die in de zaal begint te heersen nu

verandert in rust

zoals buiten een avondlijk onweer kan overgaan in windstilte en
de nacht valt wanneer er alleen in de verte nog gerommel is te horen.


        - martin reints


De laatste woorden van mijn Engelse grootmoeder
1920

Er stonden een paar vuile borden
en een glas melk
naast haar op een tafeltje
bij het vieze, slordige bed ‒

Gerimpeld en bijna blind
lag ze te snurken en ze werd wakker
en schreeuwde verstoord
dat ze wilde eten,

Haal es wat te eten ‒
Ze laten me doodgaan van de honger ‒
Ik ben in orde, ik ga niet
naar het ziekenhuis. Nee, nee, nee

Haal eens wat te eten
Ik breng u naar het
ziekenhuis, zei ik
en als u weer bent opgeknapt

kunt u doen wat u wilt.
Ze grijnsde, Ja
jij doet eerst wat jij wilt
en dan kan ik doen wat ik wil ‒

O, o, o! gilde ze
toen de ziekenbroeders haar
op de brancard legden ‒
Is dit wat jullie noemen

goed voor me zorgen?
Ze was inmiddels helder van geest ‒
O, jullie denken dat je slim bent
jullie jongelui,

zei ze, maar ik zal jullie wat vertellen:
jullie weten niks.
Toen gingen we.
Onderweg

kwamen we langs een lange rij
iepen. Ze keek er
een tijdje naar door
het raam van de ziekenauto en zei:

Wat zijn dat voor een
suffe dingen daar buiten?
Bomen? Nou, ik heb er genoeg
van en ze draaide haar hoofd weg.


        - william carlos williams (vertaling: martin reints)