De satellieten van de macht

Het kostte enige tijd voordat wij het verband durfden leggen
tussen de schaduwen die wij over de maan zagen vegen -
doodsvogels, gigantische vleermuizen, buitenaardse tuigen -
en het geleidelijk uit ons midden verdwijnen van de macht.
Pas tijdens latere speculaties kwamen wij erachter
dat haar ruimtegondel maandenlang onder de roef van de nacht
met de verschillende segmenten op en neer had gevlogen
die buiten de dampkring tot gevaarten aaneen werden genageld
waardoor elke aardse voorstelling verre werd overstegen
en onze woonsteden urenlang in het duister werden gelegd.
Rond onze karige lichtbronnen overwogen wij de vraag
met welke voorzieningen de macht zich zou hebben ingericht.
Wij vertelden elkaar van onafzienbare rijen broedkegels
waarin vele vleessoorten zich mals zogen aan zetmeelrijk vocht,
van gaarden waar aan stalen takken de weelderigste vruchten
tot rijpheid zwollen onder door ozonglas gefilterd zonlicht.
Voor de luchtverversing fantaseerden wij chlorofylschachten.
We wisten al wel hoe de afvalverwerking was geregeld.
Af en toe stortte zij geperste blokken vuil naar omlaag
die wij ontleedden om te zien hoe de macht haar lust lenigde.
Ondanks onze trots dat de macht met de vruchten van onze spierkracht
de voor dit avontuur nodige kennis had kunnen vergaren
en de constructie van haar schepen had kunnen bekostigen
konden wij het moeilijk verkroppen, dit vertrek zonder afscheid.
Waarom had zij ons voor haar levensvervulling niet meer nodig?
Kon het zijn dat zij ons inmiddels zo hartgrondig verachtte
dat zij zelfs het aardoppervlak en haar zegeningen opgaf
om zo ver mogelijk verwijderd te zijn van ons gezelschap
Wij seinden boodschappen naar boven, vergeef ons, kom toch terug.
Wij zullen ons leven voortaan inrichten zoals u het begeert.
Statig gleden de schepen voort, keurden ons geen antwoord waardig.
En de systemen waarin ons leven gebed had gelegen,
waarvan wij hadden gehoopt dat de macht ze van boven eeuwig
door kon laten werken, haperden steeds vaker en vielen weg.
Er restte ons ten slotte niets dan de eerste, huiverige
stappen te zetten om de supervisie hiervan in eigen
hand te nemen en leiding te geven aan onze gemeenschap.


        - han van der vegt


Een wolk in broek - intro

Uw denktrant –
dagdroom in uw hersenpap
als een vervette butler in een mottige fauteuil
kom ik te sarren met een bloedige lap hart,
mij te bezatten aan mijn hoon, venijnig, vuil.

Geen haartje grijs loop door mijn zielement
waar geen seniele zachtheid is te vinden.
De wereld tartend met mijn macht van stem
verplaats ik mij – iets moois
van tweeëntwintig.

Halfzachten!
Gij zet de liefde voor luit en strijkers.
De pummel stelt zich met pauken tevreden.
Tracht als ik uw binnenst buiten te trekken
u tot enkel lip te verkleden.

Kom bij mijn adepten
uit uw boudoir met naaldwerk
ambtenares van de engelenliga
waardige ongerepte
die net zo rustig lippen doorbladert
als een kok een deel recepten.

Naar keuze
ben ik de vleselijk wrede
uit het hemelse stalenboek,
naar keus
ook onberispelijk teder –
geen man, maar een wolk in broek.

Daar is voor mij geen Nice, geen bloemrijk lustoord.
Ik verheerlijk als poëtisch peter
manvolk zo belegen als een rustoord
en vrouwen als een spreekwoord zo versleten.


        - vladimir majakovski (vertaling: marko fondse)