KIJKEN IN DE ZON

Licht weerkaatst op de plastic sofa

Wie bent u? U kijkt me aan
alsof ik onverhoopt de badkamer binnenkom – de scherpe spier
in uw bovenbeen belet me dichterbij te komen. U rilt als een plant.
Op de plastic sofa kijkt u in de spiegel langs me heen, maar u
kunt niet ademen. Iets op uw jukbeen wil een gloed verspreiden.
U hebt zo’n vreemde navel. U lijkt van de sofa
op de grond te zijn geschoven. U lijkt in folie
verpakt in dit licht. Wilt u alstublieft één keer
Nu
Vóór alles onherroepelijk


Licht weerkaatst in een oksel

Ken ik u? U blijkt gelukkig, want zuchtend leunt u achterover.
U bent zo klein in vooraanzicht – men houdt heel erg van kleine dingen,
kostbaar liggen ze in onze handen en ze maken ons zo kwetsbaar.
Leg een arm achter uw hoofd. Het schemert in uw oksel,
glinstert in uw oksel.
Maakt de oogleden loom, zo loom.
Had ik u maar
Eén keer
U bent een telefoon die rinkelt midden in de nacht en als men eraan toegeeft, zal men
Uren daarna hoort men nog
Dagen later voelt men zich nog



Peter Verhelst, Nieuwe sterrenbeelden, Prometheus 2009