[ home ]
[ volume 6, issue 1, spring / summer
2011 ]
blue-turns-grey
peter verhelst
KIJKEN IN DE ZON
Licht weerkaatst op de plastic sofa
Wie bent u? U kijkt me aan
alsof ik onverhoopt de badkamer binnenkom – de scherpe spier
in uw bovenbeen belet me dichterbij te komen. U rilt als een plant.
Op de plastic sofa kijkt u in de spiegel langs me heen, maar u
kunt niet ademen. Iets op uw jukbeen wil een gloed verspreiden.
U hebt zo’n vreemde navel. U lijkt van de sofa
op de grond te zijn geschoven. U lijkt in folie
verpakt in dit licht. Wilt u alstublieft één keer
Nu
Vóór alles onherroepelijk
Licht weerkaatst in een oksel
Ken ik u? U blijkt gelukkig, want zuchtend leunt u achterover.
U bent zo klein in vooraanzicht – men houdt heel erg van kleine dingen,
kostbaar liggen ze in onze handen en ze maken ons zo kwetsbaar.
Leg een arm achter uw hoofd. Het schemert in uw oksel,
glinstert in uw oksel.
Maakt de oogleden loom, zo loom.
Had ik u maar
Eén keer
U bent een telefoon die rinkelt midden in de nacht en als men eraan toegeeft, zal men
Uren daarna hoort men nog
Dagen later voelt men zich nog
Peter Verhelst, Nieuwe sterrenbeelden, Prometheus 2009
♦ Peter Verhelst (1962) is een Vlaams dichter, romancier en theatermaker. Verhelst debuteerde in 1987 met de bundel ‘Obsidiaan’, daarna volgden verschillende bundels en romans. Momenteel is hij tevens stadsdichter van Gent.